Ο Τράγος
Η κυρία Κατίνα, εκτός από διευθύντρια του αγροκτήματος, έχει και τα δικά της προσωπικά ενδιαφέροντα.
Τις δύο κατσικούλες της.
Δεν ανήκουν στο αγρόκτημα.
Δεν είναι μέρος της παραγωγής.
Δεν έχουν καμία σχέση με τα ματσικά, τα καρότα, τα παντζάρια και τα πράσα.
Είναι δική της υπόθεση.
Ένα μικρό, προσωπικό εγχείρημα της κυρίας Κατίνας. Και κάποια στιγμή αποφασίζει οτι ήρθε η ώρα να κάνει κατσικάκια.
Οι κατσικούλες είναι δύο, καλοταϊσμένες, περιποιημένες και εντελώς αδιάφορες για τα σχέδια της ιδιοκτήτριάς τους.
Η κυρία Κατίνα, όμως, δεν πιστεύει στην αναβλητικότητα.
Και βρίσκεται τράγος.
Καταφθάνει με όλο το απαραίτητο κύρος του επαγγέλματος. Κέρατα, γένια και εκείνο το ύφος του αρσενικού που μοιάζει να πιστεύει ότι η υπόθεση θα λυθεί μέσα σε πέντε λεπτά.
Δεν λύνεται.
Ο τράγος πλησιάζει.
Οι κατσικούλες απομακρύνονται.
Ξαναπλησιάζει.
Εκείνες βρίσκουν ξαφνικά ενδιαφέρον στο νερό, στις πέτρες, στον αέρα, οπουδήποτε εκτός από τον ίδιο.
Κανείς δεν ξέρει αν το πρόβλημα είναι στον τράγο ή στις κυρίες.
Οι μέρες περνούν.
Η δουλειά δεν γίνεται.
Εγώ παρακολουθώ το δράμα σαν να εξελίσσεται μπροστά μου αρχαία τραγωδία με πρωταγωνιστές κατσίκες.
Μόνο που εδώ ο χορός βελάζει.
Η κυρία Κατίνα δεν σχολιάζει πολύ.
Παρατηρεί.
Ζυγίζει την κατάσταση.
Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι ο τράγος δεν έχει πλέον ιδιαίτερα καλές προοπτικές καριέρας.
Το επόμενο πρωί τον βλέπω κρεμασμένο στο δέντρο, στην είσοδο του αγροκτήματος.
Σφαγμένο.
Έτοιμο για το τσουκάλι.
Στέκομαι για λίγο και τον κοιτάζω.
Δεν μπορώ να αποφασίσω αν πρόκειται απλώς για αξιοποίηση του κρέατος ή για την πιο αυστηρή αξιολόγηση προσωπικού που έχω συναντήσει ποτέ.
Η εικόνα έχει κάτι το εμβληματικό.
Η κυρία Κατίνα, πάντως, δεν εγκαταλείπει τον στόχο.
Οι κατσικούλες πρέπει να κάνουν κατσικάκια.
Τελεία.
Βρίσκεται δεύτερος τράγος.
Αυτή τη φορά όμως η κυρία Κατίνα δεν αφήνει τίποτα στην τύχη.
Έχοντας μάθει από το πρώτο... εργασιακό ατύχημα, αποφασίζει να φερθεί σαν υποδειγματική εργοδότρια.
Κάθε μέρα του κουβαλάει ταγή.
«Να δυναμώσει», λέει.
Ο τράγος τρώει σαν να έχει προσληφθεί με πλήρη ασφάλιση, επιδόματα και εταιρική σίτιση.
Εκείνη τον κοιτάζει με ικανοποίηση.
«Φάε. Έχεις δουλειά.»
Κι εγώ δεν μπορώ να αποφασίσω τι είναι πιο αστείο.
Το ότι ο τράγος απολαμβάνει ειδική διατροφή υψηλής απόδοσης ή το ότι η κυρία Κατίνα τον αντιμετωπίζει σαν υπάλληλο που περνάει περίοδο εκπαίδευσης πριν αναλάβει καθήκοντα.
Η επένδυση αποδίδει.
Αυτή τη φορά τα πράγματα εξελίσσονται πολύ πιο επαγγελματικά.
Δεν υπάρχουν καθυστερήσεις.
Δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις.
Δεν υπάρχει χρόνος για φιλοσοφικές αναζητήσεις.
Η δουλειά γίνεται.
Η μία κατσικούλα γκαστρώνεται.
Ανακούφιση! Για όλους.
Της κυρίας Κατίνας, που βλέπει το σχέδιό της να προχωρά.
Της κατσικούλας, που δεν μπορώ να ξέρω αν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό.
Και κυρίως του δεύτερου τράγου.
Γιατί, μετά την τύχη του προκατόχου του, η επιτυχία του δεν είναι μόνο αναπαραγωγική.
Είναι ζήτημα επιβίωσης.
Η κυρία Κατίνα συνεχίζει να φροντίζει τις κατσικούλες της σαν να μη συνέβη τίποτα.
Σε λίγο θα έρθουν τα κατσικάκια.
Κι εγώ, κάθε φορά που περνώ από εκείνο το δέντρο, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι ότι η ζωή στην Κρήτη έχει έναν τρόπο να σου δίνει μαθήματα χωρίς πολλές εξηγήσεις.
Ιδίως αν είσαι τράγος.
Και, αν είσαι ο δεύτερος τράγος, καλό είναι να πιάνεις αμέσως δουλειά.
Γιατί η κυρία Κατίνα μπορεί να είναι άριστη εργοδότρια — αλλά δεν κρατάει ποτέ άχρηστο προσωπικό.
