Experto credite – Εμπιστευθείτε κάποιον που γνωρίζει εκ των έσω, κύριε Merz.
Εργάστηκα επί 21 χρόνια στην πώληση αμερικανικών υπηρεσιών Cloud, μεταξύ άλλων και σε γερμανικές δημόσιες υπηρεσίες. Αρχικά απευθείας στη Microsoft, στον τομέα του δημόσιου τομέα (Public Sector), και στη συνέχεια μέσω συνεργατών και μεταπωλητών. Γνωρίζω τις παρουσιάσεις, τις εμπορικές στρατηγικές και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται. Μάλιστα, ορισμένες από αυτές τις παρουσιάσεις τις έχω δημιουργήσει ο ίδιος.
Γι’ αυτό επιτρέψτε μου σήμερα να κάνω κάτι που συνήθως αποφεύγω: να απευθύνω μια ανοιχτή επιστολή σε έναν πολιτικό.
Στην Ψηφιακή Σύνοδο Κορυφής δηλώσατε ότι το Google Cloud των υπηρεσιών πληροφοριών «δεν αποτελεί μια πλήρως ενσωματωμένη υποδομή, αλλά μια ευρωπαϊκή υποδομή». Και προσθέσατε: «Είναι ασφαλής για εμάς».
Γνωρίζω πολύ καλά αυτή τη διατύπωση. Υπήρχε σε κάθε εμπορική πρόταση που είχα υποβάλει ποτέ. Μόνο που δεν την εκφράζαμε εμείς ευθέως. Αντίθετα, κατευθύναμε τη συζήτηση με τέτοιον τρόπο, ώστε ο ίδιος ο πελάτης να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα και να το διατυπώσει.
Εσείς το είπατε εκ μέρους μας. Δημόσια. Μπροστά σε όλους. Την ώρα που η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφάλειας Πληροφοριών της Γερμανίας (BSI) εξακολουθεί να εξετάζει το ζήτημα.
Επιτρέψτε μου να εξηγήσω πώς λειτουργεί αυτό το παιχνίδι από την εσωτερική πλευρά του κλάδου.
Κάθε φορά που οι ερωτήσεις των πελατών γίνονταν πιο απαιτητικές, προσθέταμε ένα ακόμη επίπεδο προστασίας.
- Αρχικά, το κέντρο δεδομένων βρισκόταν στη Φρανκφούρτη.
- Στη συνέχεια δημιουργήθηκε μια γερμανική εταιρεία διαχείρισης.
- Ακολούθησαν εργαζόμενοι με διαβάθμιση ασφαλείας.
- Έπειτα προστέθηκαν ανεξάρτητοι έλεγχοι των ενημερώσεων λογισμικού.
- Τέλος, δημιουργήθηκαν ακόμη και συστήματα πλήρους φυσικής απομόνωσης από άλλα δίκτυα (Air Gap).
Κάθε ένα από αυτά τα επίπεδα ήταν πραγματικό. Κάθε ένα αντιμετώπιζε και έλυνε μια συγκεκριμένη ανησυχία του πελάτη.
Υπήρχε όμως ένα πράγμα που δεν άλλαξε ποτέ όλα αυτά τα χρόνια:
Το ποιος γράφει τον κώδικα που κρατά το σύστημα ζωντανό.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν αφορά το υποθετικό σενάριο μιας κινηματογραφικής ταινίας, στο οποίο ένας Αμερικανός πρόεδρος υποχρεώνει την Google να παραδώσει τα μυστικά σας. Ένα τέτοιο σενάριο μπορεί πράγματι να αντιμετωπιστεί με ένα σύστημα πλήρους απομόνωσης (Air Gap).
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ένα άλλο, πολύ πιο απλό και ουσιαστικό σενάριο:
Κάποια στιγμή απλώς δεν έρχεται πλέον η επόμενη ενημέρωση λογισμικού (Update).
Τότε οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν στη διάθεσή τους μερικούς μήνες για να μεταφέρουν τα συστήματά τους αλλού.
Πού ακριβώς, κύριε Merz;
Σε εκείνη την υποδομή που δεν κατασκευάστηκε ποτέ, επειδή ο σημαντικότερος πελάτης –ο λεγόμενος Anchor Customer– που εσείς ο ίδιος είχατε υποσχεθεί πριν από έναν χρόνο, μόλις μετέφερε 500 εκατομμύρια ευρώ στη Mountain View;
Στην ίδια ομιλία σας διατυπώσατε, πάντως, την καλύτερη φράση της ημέρας:
Το ερώτημα δεν είναι πλέον «να το κατασκευάσουμε μόνοι μας ή να το αγοράσουμε;» (Make or Buy), αλλά ποιος καθορίζει τους κανόνες.
Επιτρέψτε μου, ως άνθρωπο που γνωρίζει τον κλάδο εκ των έσω, να σας πω κάτι:
Τους κανόνες τους καθορίζει εκείνος που υπογράφει ψηφιακά τις ενημερώσεις του λογισμικού. Πάντα.
Αυτό δεν αποτελεί κατηγορία εναντίον της Google. Είναι το επιχειρηματικό της μοντέλο. Εγώ ο ίδιος έβγαλα το εισόδημά μου από αυτό το μοντέλο επί πολλά χρόνια.
Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν απαιτεί απόλυτη τεχνολογική αυτάρκεια. Και ο δρ Sven Herpig έχει δίκιο όταν επισημαίνει ότι μια ανασφαλής γερμανική εταιρεία δεν θα αποτελούσε λύση.
Ωστόσο, ανάμεσα στην «πλήρη τεχνολογική αυτονομία» και στο να χαρακτηρίζουμε απλώς την Google «ευρωπαϊκή», υπάρχει μια ολόκληρη ήπειρος.
Ονομάζεται Ευρώπη.
Και διαθέτει ήδη παρόχους τεχνολογικών υπηρεσιών που μπορούν να προσφέρουν εναλλακτικές λύσεις. Θα έπρεπε απλώς να τους αναθέσουμε τις σχετικές συμβάσεις και να τους δώσουμε την ευκαιρία να αναπτυχθούν.
Σήμερα εργάζομαι για έναν ευρωπαϊκό πάροχο υπηρεσιών. Μπορείτε, φυσικά, να θεωρήσετε ότι αυτό με καθιστά προκατειλημμένο.
Ή μπορείτε να το δείτε ως τον λόγο για τον οποίο γνωρίζω πολύ καλά για τι πράγμα μιλάω.
Και, παρεμπιπτόντως, δεν είμαι ο μόνος που έχει αυτή την άποψη. Ρωτήστε και τον καθηγητή Harald Wehnes.
Η ψηφιακή κυριαρχία δεν βρίσκεται στην τοποθεσία όπου είναι εγκατεστημένο το κέντρο δεδομένων.
Βρίσκεται στο χέρι εκείνου που πατάει το κουμπί της ενημέρωσης λογισμικού.
Μία δικαιολογία λιγότερη.
Το κεντρικό μήνυμα του κειμένου
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η πραγματική ψηφιακή κυριαρχία μιας χώρας δεν εξασφαλίζεται απλώς επειδή τα δεδομένα της αποθηκεύονται σε ευρωπαϊκό έδαφος ή επειδή η διαχείριση των υποδομών γίνεται από μια ευρωπαϊκή θυγατρική αμερικανικής εταιρείας.
Το καθοριστικό ζήτημα είναι ποιος ελέγχει:
- Τον πηγαίο κώδικα του λογισμικού.
- Τις ενημερώσεις και τις αναβαθμίσεις ασφαλείας.
- Τη δυνατότητα συνέχισης της λειτουργίας των συστημάτων.
- Την τεχνολογική υποδομή σε περίπτωση πολιτικής ή οικονομικής σύγκρουσης.
Η βασική προειδοποίηση είναι ότι μια χώρα μπορεί να έχει τα δεδομένα της εντός των συνόρων της, αλλά να παραμένει τεχνολογικά εξαρτημένη από μια ξένη εταιρεία.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι πού βρίσκονται τα δεδομένα, αλλά ποιος έχει τον τελικό έλεγχο της τεχνολογίας που τα διαχειρίζεται.
