Αποκλεισμός της Βανέσσα Έμντε: Η Αριστερά μπορεί να μάθει από τους Πράσινους
Στην κοινοβουλευτική ομάδα της Αριστεράς (Die Linke) του Βερολίνου, οι επικριτές του κράτους θα αποτελούσαν ένα υγιές αντίβαρο.
Πέτερ Νόβακ 05.11.2026, Χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά
Η Βανέσσα Έμντε στη Βουλή του Βερολίνου (Abgeordnetenhaus). Το δεκαμελές προεδρείο της κοινοβουλευτικής ομάδας της Αριστεράς θεωρεί ότι «δε υφίσταται κοινή βάση εργασίας». Φωτογραφία: dpa/Britta Pedersen
Η Βανέσσα Έμντε κέρδισε την απευθείας εντολή στην εκλογική της περιφέρεια στο Νοϊκέλν (Neukölln) και μαζί το εισιτήριο για τη Βουλή του Βερολίνου. Στους κύκλους αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη απολαμβάνει πλέον λατρεία σταρ. Το γεγονός ότι η Αριστερά (Die Linke) ψηφίστηκε λόγω της απαίτησής της για ένα προσιτό οικονομικά Βερολίνο και όχι λόγω της Παλαιστίνης, αποσιωπάται σε αυτούς τους κύκλους.
Ωστόσο, στη δημοφιλία της Έμντε συμβάλλουν και οι επικριτές της. Για παράδειγμα, ο ηττημένος κορυφαίος υποψήφιος του SPD στις εκλογές του Βερολίνου, Στέφεν Κραχ, και ο Λαρς Κλινγκμπάιλ, αρχηγός του ομοσπονδιακού SPD, θέλουν να θέσουν τον αποκλεισμό της Έμντε από την κοινοβουλευτική ομάδα της Αριστεράς ως προϋπόθεση για μια κυβερνητική συμμαχία (συνασπισμό). Μια τόσο παρεμβατική απαίτηση θα έπρεπε η Αριστερά να την απορρίψει με αυτοπεποίθηση. Άλλωστε, μεταξύ πιθανών εταίρων συνασπισμού είναι κατ' αρχήν σαφές ότι δεν αναμιγνύεται κανείς στις υποθέσεις των άλλων κομμάτων.
Η Αριστερά του Βερολίνου θα μπορούσε σε αυτό το σημείο να μάθει από τους Πράσινους της δεκαετίας του '80. Όταν τότε στην Έσση οι «Realos» (ρεαλιστές) γύρω από τον Γιόσκα Φίσερ σχημάτισαν τον πρώτο συνασπισμό σε κρατιδιακό επίπεδο με το SPD του Χόλγκερ Μπέρνερ, οι αριστεροί επικριτές του κράτους, όπως η Γιούτα Ντίτφουρτ και ο Τόμας Έμπερμαν, είχαν μεγάλη επιρροή στο κόμμα και την ομοσπονδιακή κοινοβουλευτική ομάδα των Πρασίνων. Οι Αριστεροί Πράσινοι δεν τσιγκουνεύτηκαν την κριτική προς τους Realos. Στη βάση του κόμματος εκτιμώνταν ως αντίβαρο απέναντι στις υπερβολικές τάσεις προσαρμογής.
Και στο Βερολίνο, οι επικριτές του κράτους θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα αριστερό αντίβαρο στο κυβερνητικό μπλοκ. Ωστόσο, η Έμντε και οι συνεργάτες της θα έπρεπε να στρέψουν την κριτική τους απέναντι στο κράτος πρωτίστως κατά της Γερμανίας και να μην δίνουν την εντύπωση ότι η μέση ανατολική διαμάχη κρίνεται στο Βερολίνο
