30 Μαρ 2018

Καταλονία: Πολιτικό άσυλο και όχι…

Πολιτικό Άσυλο αντί Έκδοση στην Ισπανία

Καταλονία Η σύλληψη του Carles Puigdemont κάνει τη Γερμανία μέρος της κρατικής κρίσης στην Ισπανία και δεν μπορεί πλέον να παραμείνει εκτός.

Conrad Lluis Martell 13/2018                                                                                                   THS 30032018  Διάβασμα σε 2 ‘

image

Κατά ένα ειρωνικό τρόπο, έπρεπε να συμβεί αυτό στη Γερμανία, σε μια χώρα, όπου οι αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας απολαμβάνουν πολλές φορές περισσότερο σεβασμό από ότι οι αποφάσεις του κοινοβουλίου. Όμως γιατί ο Καταλανός πρώην πρόεδρος Carles Puigdemont συνελήφθη στο δρόμο από τη Φινλανδία προς το Βέλγιο μέσα στη Γερμανία και όχι σε μια από τις σκανδιναβικές χώρες από όπου και πέρασε, παραμένει άγνωστο. Το Γερμανικό κράτος δικαίου πάντως δεν έκλεισε τα μάτια: Ο Puigdemont συνελήφθη μετά τη διέλευση των συνόρων στο Schleswig-Holstein - χάρη σε μια συντονισμένη δράση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Δίωξης Εγκλήματος με την Ισπανική υπηρεσιακή ομόλογό του, Centro Nacional de Inteligencia. Η απόφαση για την έκδοση πρέπει να παρθεί προφανώς σύντομα. Τα εγκλήματα της εξέγερσης και της κατάχρησης του δημοσίου χρήματος(μέσω της διαδικασίας δημοψηφίσματος της ανεξαρτοποίησης) , του οποίου η Puigdemont κατηγορείται είναι βαριά. Η Γερμανική συνεργασία με την Ισπανία είναι αναμφισβήτητη. Για άλλη μια φορά, η πολιτική βρίσκεται πίσω από μια φαινομενικά ουδέτερη δικαστική εξουσία. Στην πραγματικότητα, η σύλληψη του Puigdemont είναι όχι μια και μια πολιτική πράξη.

Η κυβέρνηση Μέρκελ εγκρίνει την αδιάλλακτη σκληρότητα του Mariano Rajoy κατά του κινήματος της ανεξαρτησίας στη Καταλονία, επειδή είναι πρόθυμη χωρίς επιφύλαξη να στηρίξει την φερόμενη ως διασφαλισμένη μέσω της Ισπανίας σταθερότητα στη νότια Ευρώπη. Ο συντηρητικός πρωθυπουργός θεωρείται στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες ως αξιόπιστος υποστηρικτής της υποδειγματικής λιτότητας. Θεωρήθηκε σαν ο βασιλικός δρόμος για να ξεπεραστεί η χρηματοπιστωτική κρίση και να διατηρηθεί η κοινωνική αναταραχή σε ανεκτά πλαίσια. Αλλά μια πορεία που πάντα βασίζεται και επικεντρώνεται σε σκληρές «σιδηρές» πολιτικές σταθερότητες και μέτρα, δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Σε κάποιο σημείο, το κρατικό πλοίο θα πέσει πάνω σε ύφαλο. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ισπανία με την Καταλονία.

Για χρόνια, η πολιτική ελίτ στη Μαδρίτη έκλεινε τα μάτια της στο γεγονός ότι γίνονται κάποιες ζυμώσεις στην Καταλονία. Η μετατόπιση της προσπάθειας για ανεξαρτησία από το περιθώριο που κατέληξε να γίνει ένα μαζικό κίνημα έχει και μια ημερομηνία: τον Ιούνιο του 2010, όταν το Ισπανικό Συνταγματικό Δικαστήριο περιόρισε το με δημοτικό δημοψήφισμα της Καταλονίας ένα περιφερειακό σύνταγμα, με τέτοιο τρόπο που εξόργισε πολλούς Καταλανούς. Οι δικαστές αρνήθηκαν όσο αφορά την «εθνική πραγματικότητα» της Καταλονίας από πλευράς πολιτικής και νομικής ισχύς και πρόσβαλε και όλους εκείνους που δεν υποστήριζαν την Ανεξαρτησία αλλά επιθυμούσαν την αναγνώριση της ιστορίας, του πολιτισμού και της γλώσσας τους ως έθνος. Αυτή η αυθόρμητη καταγγελία προήλθε από τους συντηρητικούς, τότε ακόμα στην αντιπολίτευση, αλλά ήδη ηγούταν ο Rajoy. Με μια πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών ξεκίνησε η δημαγωγία για την «υπεράσπιση του ισπανικού έθνους».

Τότε, όπως και σήμερα, ένα είναι ξεκάθαρο: Οι δικαστικές αποφάσεις δεν προκύπτουν μέσα σε ένα κενό, διαμορφώνονται από πολιτικό κλίμα μέσα στο οποίο δημιουργούνται. Αυτό ισχύει για τον λανθάνοντα Αντικαταλανισμό της σημερινής εποχής, όπως και για την επιθετική αντιαποσχιστική τάση, που τρέφει το παρόν κυβερνόν Λαϊκό Κόμμα και ανατροφοδοτείται από τη δεξιά φιλελεύθερη πτέρυγα των Ciudadanos . Η συμπεριφορά τους δεν θα μπορούσε να είναι πιο καταστροφική: Πρώτα αγνοήθηκε το κίνημα ανεξαρτησίας και τώρα επιπλέον διώκεται.

«Ελπίζω ότι ο δικαστής Pablo Llarena να μη βάλει πολιτικούς ανεξαρτησίας στη φυλακή . Αποσχιστικές τάσεις δεν μπορούν να καταστραφούν, αλλά μόνο πολιτικά να ηττηθούν.» Η αξιολόγηση του σοσιαλιστή πρώην πρωθυπουργός Φελίπε Γκονζάλες, κάθε άλλο παρά φίλος της Καταλονίας, δίνει μια περιγραφή το τι θα έπρεπε να γίνει, κάτι για το οποίο η Μαδρίτη μόνο που το σκέπτεται τρομοκρατείται: να αδράξουν την πολιτική πρωτοβουλία, και μη οχυρώνονται πλέον πίσω από εισαγγελείς και δικαστήρια. [Αυτό δείχνει κοινωνικό φόβο και πολιτική ανασφάλεια.]

Με όλες τις επικρίσεις των δυνάμεων ανεξαρτησίας, οι οποίες συχνά συμπεριφέρονται πεισματάρικα και μη ρεαλιστικά δύσκολα μπορεί κανείς να αρνηθεί κάτι: το σχεδόν αφελές και με ειρηνικό σκοπό κίνημα. Σε κάποιο σημείο, το κεντρικό κράτος θα διαπραγματευόταν, έτσι ήλπιζαν. Αλλά αυτό προσπαθεί να κόψει τα κεφάλια της του κινήματος ανεξαρτησίας. Είναι ένας αναχρονισμός πέρα από το να συγκρίνουμε ότι δημοκρατικά νομιμοποιημένοι πολιτικοί, όπως ο Carles Puigdemont, κηρύσσονται προδότες, σαν να ήταν χουντικοί. Αυτό δεν αξίζει να αποκαλείται πολιτικός πολιτισμός της Ευρώπης του 21ου αιώνα και τροφοδοτεί μια αντιδραστική αποκατάσταση του ζητήματος με ένα τρόπο, που εξουσιοδοτεί το κεντρικό κράτος της Ισπανίας να δράσει με αυταρχικό τρόπο ενάντια σε πολιτικά διαφωνούντες. Όποιος από τις Βρυξέλλες ή τη Γερμανία πιστεύει σοβαρά ότι μπορεί να παραμείνει εκτός κρίσης, δίδει άφεση σε ένα καταστροφικό δόγμα που λέει, ότι το ισπανικό κράτος μπορεί να σωθεί υπό την τρέχουσα ισχύ της εδαφικότητας και Συντάγματος της από τι δυσκολίες μόνο με τη εφαρμογή σκληρότητας.

Asyl statt AuslieferungΣε όλες τις προσπάθειές της για αποφυγή της κρίσης, η Γερμανία έγινε κράτος συμμετέχον στη κρατική κρίση, με τη σύλληψη του Puigdemont. Η κυβέρνηση Μέρκελ βρίσκεται υπό πίεση για να χρησιμοποιήσει την επιρροή της στην ΕΕ, και να δηλώσει στο σύντροφό Rajoy της, ότι το κρίση του κράτους στην Ισπανία δεν μπορεί να λυθεί αν το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης αποτελέσει αποτρεπτικό παράδειγμα. Όσο στη Μαδρίτη δεν χρησιμοποιείται αλλαγή πλεύσης και σκέψης, δεν μπορεί να υπάρχει άλλος τρόπος παρά να αφήσεις τον Puigdemont πίσω στην εξορία του στο Βέλγιο ή να του χορηγήσεις άσυλο στη Γερμανία. Αυτό που οι αρχές του Βελγίου και πιθανώς και στη Φινλανδία, οι οποίες δήλωσαν ότι ο Puigdemont «δεν βρίσκεται πουθενά», θα έπρεπε να ήταν δυνατό και για τις υπηρεσίες της Γερμανίας. Οι πολιτικά διωκόμενοι έχουν δικαίωμα προστασίας και ασύλου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου