27 Μαρ 2018

Ενδοοικογενειακή βία: Οι άνδρες δεν κλαίνε…

Οι άνδρες δεν κλαίνε

Βία Όποιος χτυπιέται και ταπεινώνεται από την σύντροφο του σπάνια βρίσκει βοήθεια

Melanie Schröder                                                                                                                                                                                            Διάβασμα σε 3 ‘

Σχετική εικόνα

Μαλακοκαύλη, του φωνάζει. Στη συνέχεια τον κλωτσάει στο καλάμι. Μερικές φορές, όταν ο … και η …μαλώνουν, ο θυμός της … δεν γνωρίζει πλέον όρια. Στη συνέχεια δεν έχει υπό έλεγχο ούτε τις γροθιές της αλλά ούτε και τα πόδια της. Γρατσουνάει, κλωτσάει, και βρυχάται σαν ζώο. Ο … το ξέρει, αλλά είναι πολύ αδύναμος για να την αντιμετωπίσει. Το τέλος? Μώλωπες και πολλές φορές και σοβαρούς τραυματισμούς.

Αυτό το ζευγάρι, τα ονόματα των οποίων έχουμε αλλάξει, δεν είναι το μόνο που εμπλέκεται σε βία συντρόφων. Σύμφωνα με μια μελέτη του Υπουργείου Οικογενειακών Υποθέσεων, κάθε τέταρτη γυναίκα στη Γερμανία αντιμετωπίζει σωματική και ψυχολογική βία τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της. Οι εκτιμήσεις μιλούν για περίπου το 20% των ανδρών θύματα. Οι αντιπροσωπευτικές στατιστικές για την ενδοοικογενειακή βία κατά των ανδρών είναι σπάνιες όπως μπορούμε να καταλάβουμε. Φαντάζομαι και εδώ στην Ελλάδα τα ίδια θα είναι, όσο αφορά τουλάχιστον τη στατιστική. [Για το δια ταύτα? Εγώ προσωπικά έχω δεχθεί μπουνιές στο πρόσωπο, χωρίς να υπάρχει βία εκ μέρους μου, απλά γιατί ήθελα να φύγω από μια σχέση και δεν ενέδιδα πλέον σε τρυφερότητες, τότε στα 48 χρόνια μου αυτή 50  νομικός στο επάγγελμα.]

Η ντροπή μεταξύ των ανδρών που βιώνουν βία, για να μιλήσουμε γι 'αυτό, είναι μεγάλη. Εάν πάρουν οι άντρες με βιώματα βίας το θάρρος να ασχοληθούν ανοιχτά με τις εμπειρίες τους, ακόμη και οι φίλοι τους και η οικογένειά τους αντιδρούν τελείως παράδοξα και χωρίς κατανόηση: Τι, αφήνεις τον εαυτό σου και σε δέρνει η γυναίκα σου? Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό.

Η βοήθεια για τα αρσενικά θύματα της ενδοοικογενειακής βίας είναι σπάνια. Ενώ υπάρχουν περίπου 400 γυναικεία καταφύγια σε εθνικό επίπεδο και συμβουλευτικά κέντρα για γυναίκες σε όλες τις μεγάλες περιοχές, οι άνδρες βρίσκουν καταφύγιο σε τρία καταφύγια μόνο.

Οι φίλοι είναι μένουν άφωνοι

"Η βία εναντίον ανδρών τι περισσότερες φορές γελοιοποιείται", λέει ο Rolf Weinert της οικιακής βοήθειας των ανδρών στην Κάτω Σαξονία Oldenburg. Ο Weinert όχι μόνο ξέρει πόσο δύσκολα οι άνδρες βρίσκουν βοήθεια και στήριξη. Ξέρει επίσης πως αισθάνεται κάποιος με μια τέτοια βία. Τη βίωνε πριν λίγα χρόνια. Και άντεξε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι που μπούκωσε και δεν άντεχε άλλο αυτές τις διαμάχες και τις κακοποιήσεις από την σύντροφό του και έφυγε από το σπίτι.

Ο Weinert εξεπλάγη από τις αντιδράσεις στο κοντινό του περιβάλλον. Μερικοί από τους φίλους του έμειναν με ανοιχτό το στόμα όταν άκουσαν για βία στον κύκλο των γνωστών - και όμως παρέμεινα παρ’ όλα αυτά σιωπηλοί. Αυτό που συμβαίνει και με τις γυναίκες. Λίγοι στάθηκαν δίπλα του. Όταν τελικά αποφάσισε να πάει στην αστυνομία, οι περισσότεροι είπαν: Την σύζυγό μας δεν την κατηγορούμε και δεν την καταγγέλλουμε ποτέ. Μια συγγενής τον ρώτησε, λέει, γιατί «δεν της έδωσες μια δυνατή για να ηρεμήσει».

Wenn nmaenner sich geschlagen fuehlenΤον χωρισμό από την σύντροφό του ακολούθησε μια μάχη με τις αρχές, τα δικαστήρια, την αστυνομία, μαζί με όλα αυτά ήταν και ένας αγώνας για το παιδί τους. Συνάντησε λίγη κατανόηση και όλη η διαδικασία ενάντια της ενδοοικογενειακής βία από τη και κατά της συζύγου του σταμάτησε. Ο Weinert λέει: "Το οικογενειακό δικαστήριο και το γραφείο των νέων είχαν παρατηρήσει τη βία, αλλά το αγνόησαν." Η κατοικία του κοινού παιδιού παραχωρήθηκε στη μητέρα. Μια εμπειρογνώμονας είχε σημειώσει ότι υπήρξε βία από τη πλευρά της συντρόφου , αλλά ο Weinert δεν ήθελε να αναγνωρίσει το δικό του μερίδιο ευθύνης.

Ο Weinert έφυγε από το κοινό διαμέρισμα, μόνος του, χωρίς τη βοήθεια μιας οργάνωσης για άντρες που είχαν πληγεί από βία. Δεν υπήρξε κανένας άλλος τρόπος, όπως αυτό το σημείο επικοινωνίας και επαφής για περιπτώσεις όπως αυτόν που υπάρχει τώρα στο Oldenburg, όπου ζει ακόμα. Αυτό δεν μπορεί να παραμείνει έτσι, είπε ο ίδιος. Έτσι αποφάσισε να ξεκινήσει ένα σύλλογο. Μαζί με τον Walter Dinninghoff και τον Wolfgang Rosenthal ίδρυσαν το 2002 την στήριξη διαμονής για άνδρες που κακοποιούνται στο Oldenburg.

Έκτοτε, περισσότεροι από 80 άντρες όλων των ηλικιών έχουν επισκεφτεί εκεί το ίδρυμα, με μέση ηλικία περίπου 40 ετών. Στο καταφύγιο, μπορούν να μείνουν δύο άνδρες μέχρι και τρεις μήνες, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών τους. Ακριβώς όπως σε ένα γυναικείο καταφύγιο, οι άνδρες πρέπει να οργανώσουν την καθημερινή τους ζωή και εδώ: πλύσιμο, μαγείρεμα, ξεσκόνισμα. Τα σπίτια των γυναικών και των ανδρών δεν είναι ξενοδοχεία.

Για τη στέγαση πρέπει να πληρώσουν ένα ενοίκιο, στο Oldenburg σήμερα 90 ευρώ ανά εβδομάδα. Αν υπάρχουν δύο άνδρες, μπορούν να μοιράζονται το ενοίκιο, οπότε όλοι πληρώνουν μόνο 45 ευρώ.

Στο σπίτι αυτό του Oldenburg, τα θύματα βίας μπορούν να πάνε, προτού φτάσουν σε χειροδικίες μεταξύ τους. Ο Rolf Weinert το ονομάζει αυτό "προληπτική" προσέγγιση. Πάνω απ 'όλα, μπορούν οι πατέρες να τις χρησιμοποιούν μαζί με τα παιδιά τους και θα μετακομίζουν προσωρινά. Ο Dinninghoff λέει: «Πιστεύουμε ότι οι πατέρες, προς το συμφέρον των παιδιών τους και με έντονο αίσθημα ευθύνης για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, επιλέγουν να συνεχίσουν την οικογένεια με τη συνήθη μορφή τους».

Το διαμέρισμα του Oldenburg είναι σχεδόν πάντα κατειλημμένο. "Υποθέτουμε ότι θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε ένα ή δύο επιπλέον διαμερίσματα στο Oldenburg με παρόμοιο φόρτο εργασίας", λέει ο Dinninghoff. Παρ 'όλα αυτά, δεν γνωρίζουν πώς θα συνεχίζει να λειτουργεί ο σύλλογος καθώς η διοίκηση της πόλης δεν τον στηρίζει πλέον από το 201. Το κέντρο παροχής συμβουλών των ανδρών έπρεπε να είχε κλείσει το 2016, γιατί δεν υπήρχαν χρήματα. Ο Dinninghoff υποψιάζεται ότι πίσω από αυτό υπάρχει ένας "παρεξηγημένος φεμινισμός" των αρχών, μια προσφορά βοήθειας για τους άνδρες να παρερμηνεύεται μια βοήθεια κατά των γυναικών.

Ότι το πιο φυσικά ανώτερο άτομο γίνεται θύμα της βίαιας συντρόφου του, φαίνεται δύσκολο να φανταστεί κανείς. Αν και το ξεπερασμένο, αλλά ακόμα διαδεδομένο αρσενικό στερεότυπο υπαγορεύει ότι ένας άνδρας δεν επιτρέπεται και δεν μπορεί να είναι θύμα . Η αντοχή και η κυριαρχία θεωρούνται παραδοσιακά αρσενικά χαρακτηριστικά.

Ένα παραδοσιακό πολιτιστικό κατασκεύασμα που διαμορφώνει τα αγόρια ήδη από την παιδική ηλικία: δεν πρέπει να κλαίνε και να μην δείχνουν αδυναμία. Αργότερα, ως έφηβοι, έχουν του είναι δύσκολο να εκφράζουν ανοιχτά τα συναισθήματά τους και έτσι να αντέχουν στο πόνο και την ψυχική πίεση. Στις περισσότερες καθημερινές καταστάσεις, για παράδειγμα στον επαγγελματικό τομέα, αυτές οι ιδιότητες θεωρούνται προνομιακές.

Εντωμεταξύ είναι πλέον σαφές ότι τα στερεότυπα φύλου αυτού του είδους είναι ιδιαίτερα επιβλαβή για τους ίδιους τους άνδρες - και πολλοί νεότεροι γονείς εκπαιδεύουν τα παιδιά τους με διαφορετικό τρόπο. Τα αγόρια μπορούν να κλάψουν, να παίζουν με κούκλες και να φορούν ροζ καλσόν και φυσικά τα κορίτσια να παίζουν με το μικρό γερανό.

Τοξικός κύκλος

Είναι πλέον σαφές ότι οι άνδρες που έχουν εκπαιδευτεί ως παιδιά και νέοι σε "αληθινούς αρσενικούς τύπους", που σαν παιδιά μερικές φορές έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τις γροθιές τους, μπορούν να γίνουν βίαιοι και ως ενήλικες. Ή, αντιστρόφως, παραμένουν σε βίαιες σχέσεις επειδή τη βία την έχουν μάθει σαν στρατηγική για τη λύση των προβλημάτων τους. Δεν τολμούν να αναζητήσουν βοήθεια. Επιπλέον, εάν βρεθούν και σε ένα περιβάλλον που παίζονται οι ίδιοι ρόλοι όπως αυτό που είχε μάθει, φαίνεται σχεδόν αδύνατο να μπορέσει να ξεφύγουν από τον τοξικό κύκλο της βίας.

Αποτελεί καθήκον για την κοινωνία στο σύνολό της να σπάσει αυτόν τον κύκλο: οι άνδρες δεν πρέπει να φοβούνται να μιλάνε για την εμπειρία τους από τη βία · οι γυναίκες πρέπει να το αναγνωρίζουν αυτό. Πρέπει να δημιουργηθούν ιδρύματα ενίσχυσης και πρέπει να χρηματοδοτούνται από την πολιτεία. Τελευταίο αλλά όχι ασήμαντο, πρέπει να υπάρχει και μια κοινωνική πολιτική, αναφορικά με την ενδοοικογενειακή βία κατά των ανδρών

Δημοσίευση σχολίου

Ετικέτες